บ่นไปงั้น

posted on 31 Jan 2008 21:59 by pukpu

พยายามเข้าใจอะไรหลายๆอย่างที่เธอเป็น พยายามจะยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ไม่รู้ทำไม ช่วงหนึ่งของความเหงามันถึงเข้ามา ฉันรู้สึกอ้างว้างพยายามหาอะไรทำไม่ให้คิดมาก แต่ยิ่งพยายามความรู้สึกมันก็ยิ่งสวนทาง ทำไมนะ ความรู้สึกขัดแย้งภายในใจมันถึงรุนแรงเช่นนี้ พยายามจะไม่เรียกร้อง พยายามที่จะทำให้ความรู้สึกของเราไม่ให้หวั่นไหว เพราะรู้ว่าช่วงที่เหงา ถ้ามีใครสักคนเดินเข้ามาอีกคน ใจของเรามันซึ่งกำลังเปราะบาง มันอาจทำให้อะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไป ไม่อยากจะเป็นอย่างนั้น แต่พยายามที่จะทำใจไม่ให้หวั่นไหว ยามนี้ทำไมนะใจฉันมันถึงหนาวจับใจ อยากมีใครสักคนมาอยู่ข้างกาย แต่อยากให้เป็นเธอรู้ไหม แต่ก็รู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะภาระหน้าที่ของเธอที่เธอต้องรับไว้ ฉันก็พยายามที่จะเข้าใจเธอให้ได้เป็นอย่างดี แต่เธอคงจะรู้ใช่ไหม มันมีช่วงหนึ่งของความรู้สึกมันอ้างว้าง มันเหมือนกับคนที่กำลังหลงทาง พยายามมองหาใครสักคนมาช่วยปลอบใจ แต่ยามนี้หัวใจมันสับสน ทุกข์และกังวลไปเรือ่ย แต่จะพยายามที่สุดเท่าที่หัวใจมันจะยอมรับได้นะคนดี แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ขอพักดวงตาคู่นี้ของฉันที่อ่อนล้า เพราะว่ามันผ่านการเสียน้ำตา กับวันที่อ่อนล้าวันนี้มานานแสนนาน  พรุ่งนีจะตื่นมาสู้ชีวิตใหม่ เหอๆๆๆ สู้ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย คิดซิฟ่ะว่ามีคนที่เค้าทุกข์ยิ่งกว่าเราอีก  ไปสวดมนต์มาช่วยได้เยอะแหะ  นอนดีก่า

 

Comment

Comment:

Tweet